100 Ways To Be A Good Girl

(scroll down for English)

100-ways-t0-be-a-good-girl-2020-digitaal-portret- Skin
08 uit de Helden/Heroes serie. Digitaal portret van Skin (Skunk Anansi)

100 Ways To Be A Good Girl is no.08 van de Heroes/Helden serie

Print op canvas 120/80 cm limited en signed 1/1

Hierbij presenteer ik  mijn laatste werk uit de Heroes/Helden reeks. 100 Ways To Be A Good Girl. Een portret van Deborah Anne Dyer alias Skin, de frontvrouw van de band Skunk Anansi. 

Mijn eerste kennismaking met Skin en Skunk Anansi was in 1995 met het nummer Weak. Tijdens een TV programma verschijnt een zwarte kale zangeres, haar fysiek tenger en stoer en vrouwelijk. 

“Lost in time I can’t count the words
I said when I thought they went unheard
All of those harsh thoughts so unkind
‘Cause I wanted you’.“

Haar stem is helder, prachtig, ingetogen en kwetsbaar tot dat de eerste 45 seconden voorbij zijn dan barst er een orkaan los. 

“Weak as I am, no tears for you
Weak as I am, no tears for you
Deep as I am, I’m no one’s fool
Weak as I am”

Zoals ik het nummer altijd gelezen heb is dat de liefde je kwetsbaar maakt. Dus pijn is all in the game, of niet?

Ik was 26 in 1996 en stond met een been in mijn leven tot dan toe en met de ander in een ‘nieuw’ tijdperk. Dat tijdperk betekende voor mij een keuze voor het kunstenaarschap en betrokkenheid bij een gekraakte ambachtsschool te Zwolle, wat we kortweg DOAS of de Mimosa noemde. Hier heb ik 13 jaar mijn atelier gehad en mijn weg als kunstenaar gevonden. Een relatie van 7 jaar die ik achter mij liet en een nieuwe maar ingewikkelde liefde die zich aan diende.

Het nummer Weak ging ook over mij. Ik ga niet in details maar laat ik zeggen dat ik alles met een open vizier tegemoet wilde treden. Zowel de ontwikkelingen om mij heen, met mijn kunst, nieuwe vrienden en avonturen, als de impact van deze relatie maakte dat mijn ‘weakness’ totaal aan de oppervlakte zat maar er tegelijkertijd niet mocht zijn van mezelf. Dus de open mind werd op den duur een open zenuw.

Van dat zelfde album Paranoid and Sunburnt komt de track 100 Ways To Be A Good Girl. Een nummer met de zelfde ingetogenheid en woede gecombineerd tot een prachtige intense muzikale roller coaster. 

“I caused a major war just by talking 

You flew into a rage, cos that’s everything you know.”

De songtekst lijkt puur en zo uit haar leven gegrepen. Rauw en poëtisch. Een nummer waar verdriet in schuilt maar tocht ook een soort zelfreflectie is.

‘I know 100 Ways To Be A Good Girl

I know 100 ways, my willingness to please

I know 100 Ways To Be A Good Girl

Still I’m alone, I’m alone, I’m alone’


De willingness to please ging ook over mij. 

Toen ik medio 99/2000 in een burn-out/depressie terecht kwam heb ik wat soul searching gedaan. Ik kwam onder andere tot de conclusie dat ik veel te ver van mijn eigen kern geraakt was. Die kern ging ik terug zoeken. The Good Girl, ze wist wel 100 manieren om goed te zijn voor anderen maar niet 1 om echt goed te zijn voor haar zelf. Nu in 2020, nooit uitgeleerd wel in balans en dicht bij me zelf gekomen en gebleven.

Skin heb ik altijd gezien als een soort rol model, vrouwelijk maar toch stoer. Kwetsbaar en weerbaar ineen. Vandaar dat zij 08 is uit mijn Helden serie.

Zie alle overige Helden tot nu toe:

(English)

100 Ways To Be A Good Girl

100-ways-t0-be-a-good-girl-2020-digitaal-portret- Skin
08 uit de Helden/Heroes serie. Digitaal portret van Skin (Skunk Anansi)

100 Ways To Be A Good Girl – no.08 of the Heroes/Helden series

Hereby I present my latest artwork from the Heroes series, 100 Ways To Be A Good Girl. This is a portrait of Deborah Anne Dyer alias Skin, the front woman of the band Skunk Anansi. 

My first introduction to Skin and Skunk Anansi was in 1995 as she performed her song Weak. A tall, black, and bald female singer appears. Her exterior is slender, bold and feminine, armed with a fantastic voice.

“Lost in time I can’t count the words

I said when I thought they went unheard

All of those harsh thoughts so unkind

‘Cause I wanted you’.

Her sound is cautious and delicate at first until, after 45 seconds, a hurricane hits you.

“Weak as I am, no tears for you

Weak as I am, no tears for you

Deep as I am, I’m no one’s fool

Weak as I am”

As how I interpret this song, is that love makes vulnerable. Thus, getting hurt is part of the game.  Is it?

I was 26 years old and stood with one leg in what my life used to be while the other leg stepped into a new era. That era for me meant a choice for becoming an independent artist and becoming a working inhabitant and participant in a squatted school building in Zwolle. Here I created the base for my art practice.. In 1996, I also left my lover after 7 years relation and a new but complicated love entered my life. 

The song Weak was, proverbial spoken, about me. I will not go into detail but I can reveal a little. I did choose to encounter everything to come fearless and with an open mind. This open mind to new developments around me, new friends and adventures and the impact of this relation made that my ‘weakness’ was totally at the surface. But I did not allow it to be there. I ignored this voice of the inner me. So my open mind became an open nerve.

Of the same album Paranoid and Sunburnt is the track 100 Ways To Be A Good Girl’A song with the same moderation and rage combined to a brilliant intense musical roller coaster. 

I caused a major war just by talking 

You flew into a rage, cos that’s everything you know”.

These lyrics seem pure and autobiographic. It’s raw and poetic. A song impregnated with sorrow but filled with self-reflection at the same time.

“I know 100 Ways To Be A Good Girl

I know 100 ways, my willingness top lease

I know 100 Ways To Be A Good Girl

Still I’m alone, I’m alone, and I’m alone”

“The willingness to please’ was also about me. When I landed in a burn-out/depression, 1999/2000, I did some soul searching. One of the conclusions I made was that I drifted too far from my core. It took me a while but I reclaimed it. The Good Girl, she knew 100 ways to be good to others, but not one to be good for herself. Now, 2020, I never stopped learning to understand life and the needs of my inner me. This journey will never be complete but I can say that I feel in sync with work, life, and love. Maybe one of the benefits of getting older

To me Skin was of a role model: feminine but firm Vulnerable but resilient. That is why she is no.08 in my Heroes series.

See all former Heroes:

Rebel (no. 7 Helden/ Heroes serie(s)

(For English scroll down)

Rebel- Helden/Heroes-serie- nr. 7- 2019-portret- Lauren Hill-
Rebel – nr. 6 van de Helden/Heroes serie Limited & signed (1/1) art print on canvas 120/80 cm. (Portret Lauren Hill)

Bij deze presenteer ik mijn laatste werk; Rebel no. 7 van de  Helden /Heroes serie.  Dit is een serie van visuele en virtuele hommages aan mijn muzikale helden. Elke held vertegenwoordigd een periode in mijn leven. Zo is het begonnen met mijn ultieme muzikale held David Bowie. Uiteindelijk opgroeiend en ontgroenend met vele anderen om hem gezelschap te houden. 

‘Rebel’ is mijn portret van Lauren Hill.  Zij maakte onderdeel uit van de hip hop formatie ‘The Fugees’ samen met Wyclef Jean. Zij werd solo artiest met haar debuut album “ Miseducation of Lauren Hill’.  

1999- coming of age- Het was 1999, het jaar dat ik 30 werd. Ik maakte een lang gewilde trip naar de U.S.A. met hartsvriendin, Anne Marieke. Eerste stop, New York City. We waren opgewonden, vervuld met grote verwachtingen en nieuwsgierig tot en met. Wat zou de US Of A voor ons in petto hebben? Het zou een reis worden die we nooit meer vergaten. We reisde van New York naar Memphis Tennessee, dwars door de Mississippi Delta naar Baton Rouge, New Orléans om daarna met de Greyhound op bezoek te gaan bij mijn oom in Plano/Dallas. Om vervolgens met hem weer Texas te ontdekken. Het was een fantastische reis maar vermoeiend en overweldigend tegelijkertijd. In feite zo overweldigend dat ik gevuld met alle indrukken en Amerikaanse tegenstellingen na afloop in iets tussen depressie en burn-out. Dit zou me uiteindelijk een jaar kosten om weer mijn ritme en balans te vinden. De reis naar Amerika was niet de reden maar wel de druppel die de emmer deed overlopen. Dus 1999 en 2000 was een periode van waarheid, volwassen worden, het leven nemen zoals het is, en met mezelf in het reine komen, mijn onzekerheden, mijn angsten, mijn verlangens en mijn doelen.

Cloisters Park –Doo Wop That Thing- Dit is het moment waarop Lauren Hill haar intrede doet.  Dit was in Cloisters Park, New York. Ons verblijf in New York was heerlijk geweest, vol van ontmoetingen met prachtige mensen. We kamden de straten van New York uit, te voet. We liepen kilometers, net zoals we deden die dag dat we uiteindelijk in dit park terecht waren gekomen. Lekker op een bankje, in de schaduw onder een boom (het was meer dan 40 graden), een beetje relaxen. Mijn vriendin Anne Marieke was goed voorbereid op vakantie gegaan, gewapend met haar USA, (New York State Of Mind) tapes en haar Walkman. Ze deelde een rechter of een linker oortje met mij. Dit was mijn eerste ontmoeting met Lauren Hill. ‘Doo Wop That Thing’ knalde door het oortje. En ik werd instant fan.

Unplugged- Rebel- Jaren later ontdekte ik de MTV Unplugged sessions. Dit dubbel album bevatte songs gezongen met een soms  hese, rauwe stem, zoals ze daar ook zelf aan refereerde. Liedjes met een diepe en serieuze ondertoon. Hier stond een vrouw, triester, ouder en wijzer maar ook wakker en bewust! Ze zingt met ziel en inhoud, ontdaan van alle pretentie. Nummers die verschil maken. Disc 1 eindigt met de song ‘Rebel (I Find It Hard To Say)’. Zonder meteen te weten waar dit nummer echt over ging, raakte het me meteen!  

Een paar regels uit de tekst;

“And while the people sleep, too comfortable to face it
Your lives are so incomplete, and nothing, and no one, can replace it
No, no, no, no, no, no, no, no, no, no, no, no
And what I gotta say, and what I gotta say
And what I gotta say, and what I gotta say
And what I gotta say, and what I gotta say
And what I gotta say, and what I gotta say
Is rebel… rebel, rebel, rebel, rebel, rebel, rebel”

Deze regels zijn voor altijd in mijn hoofd gegraveerd. Haar tekst gaat eigenlijk over de Amadou Diallo shooting . Dit is hoe ze het in haar lied introduceert; 

“…I’ve written it about the whole Amadou Diallo situation...It was such a hot time in the city at that point, I was afraid that if I put the record out, people would Misunderstand what I meant by “Rebel” and they just take it to the streets” 

Vandaag de dag zou het ook zo een  Black Lives Matter strijdlied kunnen zijn. Voor mij, als niet zwart zijnde maar wel sympathiserend, lees ik er ook nog een hele andere boodschap in.  Ik beluister het meer in de zin van hoe wij met de wereld in het algemeen omgaan. Ik heb vaak het gevoel verdwaalt de zijn in een wereld die, a priori, geld gemotiveerd is. . En hoe deze wereld en haar natuur (flora, fauna) overlopen worden door een almaar uitdijende menselijke bevolking. Hoe onze gedrag een destructieve uitwerking heeft op onze wereld-genoten.. Als ik mijn hoofd ten rusten leg voel ik onrust. Kan soms niet slapen vanwege alle zorgen en vragen in mijn hoofd. Hoe gaat dit 21eeeuwse hoofdstuk eindigen? Worden we op tijd wakker? Wijzer? Hoe kunnen we überhaupt nog ongerust slapen wetende wat we weten? 

Dan lichten de woorden: “And while the people sleep, too comfortable to face it”, op in mijn hoofd

Lauren Hill kaart zaken aan; daarvoor moet zij wel een moedige en sterke muzikant zijn. Naar mijn mening. Haar woorden zijn verontrustend en troostend tegelijkertijd. Haar woorden lijken rauw en eerlijk  en ik verlang naar helderheid en eerlijkheid in deze verwarrende en soms oppervlakkige lijkende wereld. 

Lees meer over mijn road trip @ https://www.maritotto.nl/reisverslag/

Luister naar Rebel (I find It Hard to Say) :

En een overzicht van de andere Helden:

Rebel (no. 7 Helden/ Heroes serie(s)

(English)

Rebel- Helden/Heroes-serie- nr. 7- 2019-portret- Lauren Hill-
Rebel – nr. 6 van de Helden/Heroes serie Limited & signed (1/1) art print on canvas 120/80 cm. (Portret Lauren Hill)

Hereby I present my latest work from the Heroes/Helden series, Rebel no. 7, to you. This is a series of visual and virtual homages to my musical heroes. Each hero represents a period or a phase in my life. It started more or less with my ultimate hero David Bowie in my teenage years. Growing up and coming of age with many others to keep him company. 

‘Rebel’ is my portrait of Lauren Hill. She was part of the hip-hop formation Fugees with Wyclef Jean. Became a solo artist with her debut album “ Miseducation of Lauren Hill’.  

1999- coming of age- It was 1999 the year I turned 30!  I made a long desired trip to the U.S.A. with soul mate /friend Anne Marieke. First stop, New York City. We were exited, filled with great expectations and curious to the max. What would this US Of A have in stored for us? It was a trip we would never forget. We went from New York to Memphis Tennessee, straight trough the Mississippi Delta to Baton Rouge, New Orleans and than by Greyhound to visit my uncle in Plano/ Dallas and discovering Texas (Austin, San Antonio) with him on our side. It was one fantastic ride but exhausting and overwhelming at the same time. In fact so overwhelmed and filled with all impressions and American contradictions, that afterwards I slipped into something in between depression and burn out.  This would take me a year to overcome and to find my rhythm and balance again. The trip to the USA was not the cause but the final drop that flooded the bucket. So 1999 and 2000 for me was a period of truth, coming of age, facing life as it is and coming to terms with myself, my insecurities, my fears, my desires and goals. 

Cloisters park NYC– Doo Wop That Thing!- So here is were Lauren Hill kicks in. This was in Cloisters Park, New York City. Our stay in New York was tremendously cheerful and filled with all kinds of encounters with lovely people. We combed the streets by foot. We walked for miles, as we did this day and ended up in this park on a bench, enjoying the shade of a big tree (it was 40 degree plus) and relaxing a little bit. As my friend Anne Marieke came well prepared to our trip with her USA  (New York State Of Mind) tapes on her Walkman, she shared a left or right earphone with me. This was my first encounter with Lauren Hill. ‘Doo Wop That Thing’, bursted trough the earphone and made me instant fan.

Unplugged sessions- rebel- Years later I discovered the MTV Unplugged sessions. This double album contained songs sang with a raspy voice, as she revered to it her selves. Raw songs with a deep and serious undertone. Here was a woman, sadder, wiser and older but also wide-awake and aware, singing with true soul and content. Stripped of pretence, songs that matter. Side one ends with this song Rebel (I Find It Hard To Say). Without really knowing at the time what this song was really about, it struck me as lightening.

A few lines here;

And while the people sleep, too comfortable to face it
Your lives are so incomplete, and nothing, and no one, can replace it
No, no, no, no, no, no, no, no, no, no, no, no
And what I gotta say, and what I gotta say
And what I gotta say, and what I gotta say
And what I gotta say, and what I gotta say
And what I gotta say, and what I gotta say
Is rebel… rebel, rebel, rebel, rebel, rebel, rebel

These lines are engraved in my mind forever. Her lyrics are actually about the Amadou Diallo shooting. This is how she introduces the song;  

“…I’ve written it about the whole Amadou Diallo situation……It was such a hot time in the city at that point, I was afraid that if I put the record out, people would Misunderstand what I meant by “Rebel” and they just take it to the streets” 

Nowadays it might as well became a Black Lives Matter anthem. For me, not being black but sympathizing of course, it has an alternative message as well. 

How I read this song it is more related to the way of our world in general. Often I’ve got this feeling of being lost in an, ‘ a priory, money’ motivated world. And how this world and his nature (flora, fauna) are ran over by an extending population of people. How our behaviour is destructive for our fellow earth inhabitants. When I am trying to put my mind to rest, I cannot feel at ease because I’m boggled and worried. How does this 21th chapter end? Does mankind wise up?  How can we even sleep at night knowing what we know? 

Than the words: “And while the people sleep, too comfortable to face it”, lights up in my head.  

Lauren Hill sets an example; therefor she must be courage’s and strong musician in my opinion. Her words are disturbing and comforting at the same time. Her words feel raw and honest. And I long for plain honesty and clarity in this confusing and sometimes flat earth.

Read more about my road trip (in dutch) @ https://www.maritotto.nl/reisverslag/

Listen to :

An overview of the other heroes:

Into The Field Of Joy

Into The Field Of Joy- Helden/Heroes-serie- nr. 5- 2019-portret- Lenny Kravitz-
Into The Field Of Joy – nr. 6 van de Helden/Heroes serie Limited (1/1) art print on canvas 120/80 cm. (Portret Lenny Kravitz)

(scroll down for English)

Bij deze presenteer ik nr. 6 uit de Helden/Heroes serie, Into The Field Of Joy.

Limited (1/1) en gesigneerde digitale ar print on canvas 120/80 cm.

Fields Of Joy, de 3e (hit) single van Lenny Kravitz zijn debuut album ‘Mama Said’ 1991. Ik was 21. Een roerige periode in mijn leven. Ik ging veel uit, werkte (net nog of net niet meer)  in Discotheek X Ray en later in Café de Singel (Zwolle). Mijn gedroomde carrière als grafisch ontwerper leek uit beeld. Een alternatieve carrière als horeca medewerker leek de weg op dat moment. Gedreven door een mix van jeugdige onbezonnenheid en opstandigheid maakte dat ik dit perspectief omarmde en zag als een perfecte combinatie van plezier en geld verdienen. Dat bleek natuurlijk uiteindelijk heel anders uit te pakken. Het heeft veel energie gekost om dit pad om te buigen in iets waarvan ik oprecht gelukkig zou worden; het kunstenaarschap. In die zelfde tijd was daar ineens the sound of Kravitz. Lenny Kravitz, een prachtige androgyne mix tussen Jimy Hendrix en Curtis Mayfield. Een ultra coole hippie en een rockbeest. Een boodschap van love, peace and happiness in een rauw jasje.

Ergens eind jaren 90 heb ik een tweeluik gemaakt met de titel- Into The Field Of Joy, vernoemd naar het nummer van Lenny Kravitz. Deze tweeluik stond voor mij voor optimisme, een start, het begin van iets nieuws. Zowel zakelijk als privé veranderde er van alles. Ik had net mijn eerste  atelier bemachtigd in de destijds gekraakte Oude Ambachtsschool (Mimosastraat 1) en voelde me als herboren  te midden van het kleurrijke gezelschap wat de Mimosa bevolkte. Ik kreeg vertrouwen in mezelf, mijn creativiteit en mijn toekomst. Hier zou het gaan beginnen en van dat pad ben ik nooit meer afgeweken. Into The Field Of Joy markeert voor mij een tijdperk en een belofte aan mijzelf.

Kravitz zelf heeft nog vele hits gehad en albums gemaakt. Stijlvast en zijn unieke sound altijd trouw blijvend. Laatst heb ik weer twee recente albums gekocht; ‘Black & White America’ & ‘Raise Vibration’ en die bleken even urgent en actueel te zijn  als zijn vroege werken. Als je als artiest zo lang zo continu in je kwaliteit kan blijven ben je voor mij een grote. Oh ja, toch het vermelden waard, tevens de eerste in mijn portret-reeks die nog (vol op) leeft, Len the Man!

Meer uit de Helde serie zie:

Into The Field Of Joy (Mama Said- Lenny Kravitz 1991)

(English)

Into The Field Of Joy

Into The Field Of Joy- Helden/Heroes-serie- nr. 5- 2019-portret- Lenny Kravitz-
Into The Field Of Joy – nr. 6 van de Helden/Heroes serie Limited (1/1) art print on canvas 120/80 cm. (Portret Lenny Kravitz)

Hereby I present no. 6 from the Helden/Heroes series, ‘Into The Field Of Joy’.

Limited (1/1) signed digital art print on canvas 120/80 cm.

‘Fields Of Joy’ was the 3th (hit) single by Lenny Kravitz debut album ‘Mama Said’ 1991. I was 21 years old and in de midst of a turbulent era of my life. I was on a revel a lot and worked (or had worked) @ discothèque X Ray and Cafe de Singel (Zwolle). My dreamed career as graphic designer seemed out of reach. An alternative career in the catering industry seemed the way for me at that present moment. Driven by a mixture of youthful rashness and rebelliousness made me embrace this opportunity, a perfect combination of making fun and earning money. In the end it had a less fortunate outcome than hoped for. It took me al lot of energy to bend this path into something that would made me truly happy, artistic craftsmanship. This period for me is larded with the sound of Lenny Kravitz. Lenny Kravitz, a beautiful androgynies mix of Jimy Hendrix and Curtis Mayfield. A ultra cool hippie and a rock ’n roll animal. Spreading a message of love, peace and happiness, be it a little rugged on the edges.

At the end of the nineties’ I made a diptych called ‘Into The Field Of Joy’ named after Lenny Kravitz’s song. This diptych for me represented optimism and a start of something new. Both carriers wise as private everything changed. I had just obtained my first atelier at De Oude Ambachtsschool (Mimosastraat 1) and felt like a phoenix from the flames in the company of all these colourful people that worked and lived at the Mimosa.  It boosted my self-confidence, my faith in my creativity and my future. From here on it would only go up and I never left this track again. Into The Field Of Joy, for me, marked an era and a promise to myself. 

In the mean while, zooming in on Kravitz, he made many hits and albums. He always stayed faithful to his unique sound. Recently I bought two of his latest albums; ‘Black & White America’ & ‘Raise Vibration’’ and they proofed it to be as urgent and contemporary as his early works were. When you’re an artist and able to produce music of a continue quality for decades, your a great one in my perspective. Oh, and by the way, worth mentioning it, in my sequence this is the first artist that’s still alive (and kicking), Len the Man! 

Off The Wall & On the wall

(for English, scroll down) Bij deze presenteer ik mijn laatste digitale kunstwerk uit de Helden/Heroes serie ” Off The Wall” en blik ik terug op de opening van de Nieuwste Leden expositie van galerie de Ploegh.

Off The Wall (Helden no.5)

Off-The-Wall- Helden/Heroes-serie- nr. 5- 2019
Off The Wall – nr. 5 van de Helden/Heroes serie Limited (1/1) art print on canvas 120/80 cm

Limited (1/1) en gesigneerde digitale art print on canvas 120/80 cm

Kan een held van zijn voetstuk vallen met terugwerkende kracht? In dit geval doel ik daarmee op Michael Jackson. Ik heb echt zitten kauwen op deze vraag . Om een antwoord te vinden ben ik terug gereisd naar 1982. Ik was 12 en was net het fenomeen popmuziek aan het ontdekken. Voor mijn 12e lag mijn muzikale voorkeur bij Fame, Grease en, laat ik mijzelf niet sparen, zelfs Shakin’ Stevens. Ter verdediging voor de Shakin’ Stevens crush, je moet toch ergens beginnen, toch? 

Maar toen, kijkend naar de wekelijkse Count Down show, kwam daar een heel nieuw fenomeen bij, de video clip.  (oh, er is zoveel veranderd!) Maar kan je de opwinding nog herinneren ? (80ers)! Weken voor de release van Michael Jacksons Beat It, werd er al wild gespeculeerd. Er stond iets speciaals te gebeuren. Wat later, de zelfde procedure met de song en clip ‘Thriller’. De spanning werd over weken uitgesmeerd en dan……… Blast, bang, wow!  Het was ongeëvenaard. En voor mij was er een held geboren. Ik hield al heel erg van dansen (*Fame)  maar ik was zo aangeraakt door zijn bewegingen dat ik de moonwalk en alle pasjes uit de Triller clip heb leren dansen, zelfs de zombie pasjes. Later, in clubs en discotheken, danste ik me zelf een slag in de rondte op het veel eerder uitgebrachte ‘Don’t Stop Till You Get Enough‘ en vele andere nooit gedateerde ultiem swingende nummers. (ook van de Jackson 5). En als hobby DJ (Sister Feelgood), platen draaiend tijdens feesten op culturele broedplaats DOAS (in haar hoogtij dagen), incidenteel in Cafe de Singel en later maandelijks bij Jazz/muziek cafe Jazzy Jam, was Michael Jackson vaste prik. Stilzitten geen optie…

De wereld lag aan zijn voeten en verslond hem. Dit verlegen en kwetsbare figuur, gek geworden? Eindeloos sleutelend aan zijn eigen voorkomen. Tot dat er niet meer te sleutelen viel en een bleke ongelukkige Pinoccio overliet. En om het nog wat erger te maken, zijn vermeende (of bewezen) pedofiele activiteiten die na zijn dood nog een extra aan het licht zijn gekomen. 

De filosofische  vraag; Had Michael Jacksons meer talent dan hij aan kon? Of maakte de gemene vader figuur, het totale gebrek aan normaal en privacy een freak van hem? 

Dan nu mijn antwoord op de eerste vraag; “Kan een held van zijn voetstuk vallen met terugwerkende kracht?”, zou zijn; muzikaal, nooit, persoonlijk, heb ik meer met hem te doen dan dat ik hem kan veroordelen. 

Ik heb een sterk gevoel dat hij naast dader ook slachtoffer was. En ook ben ik dankbaar voor wat hij mij en vele anderen gegeven heeft met zijn muziek en dans. Dus hij hoort thuis in mijn helden serie, geflankeerd door Peter Pan, zijn rol model. 

Zie hier de complete Helden serie tot nu:

On te wall (terugblik opening Nieuwste leden expositie)

https://www.deploegh.nl/nieuwste-leden/

Gisteren 08 september j.l. werd de 2e ronde Nieuwste leden expositie geopend in Galerie de Ploegh. Het was een moment om elkaar als nieuwe leden te ontmoeten en iets te leren over elkaars werk. Daarnaast is het een mooie uitgebalanceerde expositie van heel divers werk en disciplines. De expositie loot tot 29 september en wordt afgesloten met een finisage, deze is om 16u. Ik hoop je daar nog te ontmoeten.

https://www.deploegh.nl/nieuwste-leden/

Off The Wall & On the wall

(English) Hereby I present my latest digital artwork from the Heroes series ‘ Off the Wall’ and reflect on the opening of the Newest Member Exhibition by galerie de Ploegh’

Off The Wall (Helden no.5)

Off-The-Wall- Helden/Heroes-serie- nr. 5- 2019
Off The Wall – nr. 5 van de Helden/Heroes serie Limited (1/1) art print on canvas 120/80 cm

Limited (1/1) digital art print on canvas 120/80 cm

Can a hero fall from his pedestal in hindsight? In this particular case I aim at musical hero Michael Jackson. I was really a bit troubled by this question. To find an answer I travelled back to the eighties, 1982. I was12 years old, just grasping the phenomenon of pop music. (Fame, Grease and (for real) even Shakin’ Stevens had my interest in my previous years. In my defence for the Shakin’ Stevens crush, you have to start somewhere…. right?

But then, watching this weekly music show Count Down encountering a new phenomenon- the video clip. (Oh, how much has changed…) But can you remember the excitement (80-ties people)! Weeks before the release of Michael Jackson’s song Beat It, the word was out, something special was going down. Later, the same procedure repeated with the song and clip  ‘Thriller’. The tension was stretched over weeks before the release and then…. Blast, bang, wow!  It was unprecedented. And for me a star, an icon was born. I loved dancing already (*Fame) but I was so exited by his moves that I actually learned the moonwalk and the thriller clip dances by heart, even the zombie- moves. Later on in dance halls and discotheques I danced my brains out on his earlier hit song ‘Don’t Stop Till You Get Enough and many more, never out-dated and ultimate swinging music. (including the Jackson 5 period). And being a hobby DJ for a while (Sister Feelgood), record spinning during parties at DOAS (in her glory days), incidentally at theme nights at Cafe de Single and later on on a monthly base at jazz/ music cafe Jazzy Jam, Michael Jackson was a must do. And everyone started moving…inevitable.

The world loved and devoured him. This shy and vulnerable creature, gone mad? Tinkered at his appearance for ever, till there was nothing left to tinker with, leaving a pale-faced unhappy Pinocchio as remain. And to make it even worse, his alleged (or proved) paedophile actions, which culminated after his death. 

The soul question: Did Michael Jackson have more talent that he could bare?  Or is the frantic father figure, the total lac of normal and privacy made him a freak? 

Well now my answer to the first question “Can a hero fall from his pedestal on hindsight?”, would be: musically, never, personally, I do pity him more that I judge him. 

I have a strong sense of him, being, besides a predator, a victim too. And still I feel grateful for what he gave to many others and me. So he belongs her in my hero series. Flanked by Peter Pan, his role model. 

See here the complete overview of the Heroes series till now:

On te wall (review opening Newest Member Exhibition)

https://www.deploegh.nl/nieuwste-leden/

Yesterdag, September the 8th the second round of the Newest member Exhibition was opened @ galerie de Ploegh. It was a moment to get to know the other new artist and their works. Next to that, I can say it is a nice and balanced exhibition with a lot of diversity in style and discipline. The exhibition is to be seen till 29th of September and will close with a finsage at 16.00 hours. Hope to see you there?

https://www.deploegh.nl/nieuwste-leden

Sugar In My Bowl & Pop Up Museum

Sugar-in-my-bowl-2019-Helden/heroes-serie-artprint to op canvas-120-80cm
Sugar In My Bowl- nr 4 uit de serie Helden/Heroes. Limited & signed Altprint op canvas 120/80cm, oplage 1/1. 2019.

(for English scroll down)

Limited & signed art-print 1/1 op canvas 120/80cm

Bij deze presenter ik nummer 4 uit de Helden serie, hier is mijn tribute to Nina Simone getiteld; Sugar In My Bowl

De 3 andere Helden in: Fame, Whats Going On & The Afterlife zijn nu te zien @ Het Pop Up Museum In Theater de Spiegel, Zwolle. Ga dat zien!

Wat mijn eigen bedachte selectie criteria voor helden betreft; zij is mijn (anti) heldin, held voor meer dan een reden. 1- Een klassiek geschoolde zwarte muzikante, die niet vanzelfsprekend een vak opleiding kon genieten. Na highschool en de NY school of Arts, melde ze zich aan voor de Curtis Institute Of Music In Philadelphia. En werd daar afgewezen vanwege haar huidskleur. Deze pijnlijke ervaring is de voedingsbodem geweest voor haar activisme. 2- In die tijd als vrouw een iconische muzikale positie verwerven die artiesten als David Bowie liet twijfelen over hun eigen talenten.

Ik ben een witte ‘bevoorrechte’ vrouw maar een vrouw ! Geboren in een andere tijd maar toch ook moeten knokken voor mijn plekje in de wereld als mens, zeker ook als vrouw. Daarnaast kan elke vrouw zich identificeren met elke strijd tegen ongelijkheid, ook als het niet haar eigen strijd is. 

Terug kijkend in mijn eigen familie geschiedenis zie ik een ketting van slimme en ondernemende vrouwen voor mij. Deze vrouwen zijn mijn moeder en grootmoeders. Zij werden niet in staat gesteld om en te trouwen en tegelijkertijd een onafhankelijk bestaan te leiden. Ik behoor tot de generatie uit die keten die onafhankelijk is en onafhankelijke keuzes kon maken. Geïnspireerd door hun verhalen en de alles overstijgende soul/ jazz van Nina Simone, voel ik deze strijd nog altijd in mij, als een strijd die wereldwijd, in ieder geval, nog niet gestreden is.

Nina Simone was mooi, begaafd en militant. Haar exceptionele stem reikte al ver maar zij bracht het naar een nog hoger niveau met haar politieke provocaties, activisme en het aanzetten tot verandering.

In Sugar In my Bowl bezingt Nina een vrouw met een verlangen naar simpele  maar de goeie dingen uit het leven. Deze songtekst zegt meer dan duizend woorden.

“I Want A Little Sugar In My Bowl”

I want a little sugar
In my bowl
I want a little sweetness
Down in my soul
I could stand some lovin’
Oh so bad
I feel so funny and I feel so sad


I want a little steam
On my clothes
Maybe I can fix things up
So they’ll go
Whatsa matter Daddy
Come on, save my soul
I need some sugar in my bowl
I ain’t foolin’
I want some sugar in my bowl


You been acting different
I’ve been told
Soothe me
I want some sugar in my bowl
I want some steam
On my clothes
Maybe I can fix things up so they’ll go
Whatsa matter Daddy
Come on, save my soul
I want some sugar in my bowl
I ain’t foolin’
I want some sug
ar hmmm”

The Pop Up expositie is van Juli tot eind augustus. @ theater de spiegel, Zwolle

Go and see!


Sugar-in-my-bowl-2019-Helden/heroes-serie-artprint to op canvas-120-80cm
Sugar In My Bowl- nr 4 uit de serie Helden/Heroes. Limited & signed Altprint op canvas 120/80cm, oplage 1/1. 2019.

Sugar In My Bowl & Pop Up Museum

(English)

Limited & signed art-print 1/1 on canvas 120/80cm

Presenting to you number 4 of the Heroes series.  Here is my tribute to Nina Simone. Sugar In My Bowl

The 3 other heroes in: Fame, Whats Going On & The Afterlife are now to be seen @ the Pop Up Museum In Theater de Spiegel, Zwolle. Go and see!

Heroin Nina,

As far as my own set selection criteria goes; for me she is a (anti) hero, heroin for more than one reason. 1- Here is a black woman who became a classic schooled musician, but not without a fight. After high school and the New York School of Arts she applied to the Curtis Institute Of Music In Philadelphia. They turned her down because she was black. This painful experience had a big influence on her and finally made her an activist singer. 2- in those days she managed to claim her position as an iconic female musician in a male dominated world. And she made David Bowie question his own talent.

I am a white privileged woman, but a woman. Born in a different era but still I too had to put up a bit of a fight to get where I am today. I think every woman understands a fight for any form of equality even if it is not her own. 

Looking back in my own family history I see a chain of bright and ventures women. The ones before me are my mother and grandmothers. When they were young, they were not abled to get married and be independent at the same time. I am part of the generation that is or can be. I am inspired by their stories and a crossing border, cutting edge, woman like Nina Simone. Still I feel strongly that worldwide this battle is not won yet.

Nina Simone was beautiful, gifted and militant at the same time. 

Her exceptional voice reached far but she pushed her talent and boundaries and used it to challenge politics and to provoke change. 

Sugar In My Bowl is a song about a woman desiring the simple but good tings in life. These lyrics express a thousand words!

“I Want A Little Sugar In My Bowl”

I want a little sugar
In my bowl
I want a little sweetness
Down in my soul
I could stand some lovin’
Oh so bad
I feel so funny and I feel so sad

I want a little steam
On my clothes
Maybe I can fix things up
So they’ll go
Whatsa matter Daddy
Come on, save my soul
I need some sugar in my bowl
I ain’t foolin’
I want some sugar in my bowl

You been acting different
I’ve been told
Soothe me
I want some sugar in my bowl
I want some steam
On my clothes
Maybe I can fix things up so they’ll go
Whatsa matter Daddy
Come on, save my soul
I want some sugar in my bowl
I ain’t foolin’
I want some sugar hmmm

The Pop Up exhibition is from July till the end of August.

Go and see!

The Afterlife

The-Afterlife-2019-Helden/heroes-serie-artprint to op canvas-120-80cm
The Afterlife- nr 3 uit de serie Helden/Heroes. Artprint op canvas 120/80cm. 2019

The Afterlife is nr. 3 van de  Helden* serie.

For English Scroll down

Dearly beloved
We are gathered here today
To get through this thing called life

Electric word life
It means forever and that’s a mighty long time
But I’m here to tell you
There’s something else
The after world

A world of never ending happiness
You can always see the sun, day or night
“…………

Met deze woorden gidste Prince je zijn uitzinnige  ‘Lets Go Crazy’in. The afterworld, is waar hij nu is. Ik hoop dat het aan zijn verwachtingen voldoet.

Met dit nummer heb ik in 1984 kennis gemaakt met Prince. Niet helemaal waar als ik eerlijk ben. Daarvoor was ik al door mijn buurjongen met Prince in aanraking gebracht., Hij was een groot Prince fan en speelde zijn nummers virtuoos na op zijn electrische gitaar. Maar ik was toen niet direct onder de indruk van Prince (was er nog niet klaar voor), Ik vond het een ego trippende Jimmy Hendrix variant. Maar ik had het natuurlijk mis.

Dus eigenlijk de tweede introductie  was op een feestje bij een vriend of vriendin (dat kan ik me niet meer herinneren). Zij/hij had de video Purple Rain gehuurd . Een dun verhaaltje  maar de muziek kwam keihard binnen. (op dat zelfde moment stond New Years Day van U2 ook hoog in de hitlijsten- muziek die je binnenste buiten keert- als een urgente oerkracht) Dus dan ben je 14-15 jaar oud en wordt in het gezicht geslagen met een gevoel van opwinding, verandering, opstand en extravaganza. Het zou zomaar kunnen gebeuren, het was duidelijk aanwezig, deze buitensporige energie. 

Op dat zelfde moment was ik mij zelf aan het ontdekken, in plaats van groepsdier  als individu wachtend om vorm te krijgen. Door een aangeboren aversie tegen traditie en verwachtingen voelde ik me wel eens verloren van tijd tot tijd. Het leek zoveel makkelijker gewoon te in en aan te passen als een stukje van een grotere puzzel. Jammer genoeg, dat was niet ik. 

Als het niet voor mijn helden was geweest zou ik me tot op de dag van vandaag on-aangesloten voelen . Het feit dat zij bestonden maakte me bewust van het feit  dat anders zijn juist een groot pluspunt kan zijn 

Wat Prince betreft, want dit is zijn spreekwoordelijke podium- hij was onnavolgbaar in zijn onuitputtelijke bron  aan creativiteit, Daar had hij zoveel van dat het constant stroomde, altijd voor de troepen uit,   ongebreideld met groot en zichtbaar plezier. Deze man, een muzikant pur sang. Een muzikant die zich opwond over goedkope, commercieel en slecht geproduceerde muziek. Die er voor koos geen SLAAF te zijn van de muziek industrie., zijn eigen pad koos. Maar tegelijkertijd ook muzikale foutjes en missers had. 

In de beeldende kunst is er veel vrijheid maar ook veel rigiditeit en dogma’s. Mijzelf, Ik kan me ook niet beheersen als het gaat om creativiteit. Het is mijn zwakte en mijn kracht. Lucide of vaag? Ik heb wel geworsteld met deze karakteristiek. Maar ik kan me verheugen in de gedachte dat  de weg naar Rome vele wegen kent  zelfs asymmetrische, excentrische en beautiful ones*

  • In de achtergrond tref je Jimmy Hendrix (staand) en Sly Stone (springend) beide rolmodellen voor Prince

*Helden- Heroes- gallery

(English)

The Afterlife is nr. 3 from the Heroes* series.  

Dearly beloved
We are gathered here today
To get through this thing called life

Electric word life
It means forever and that’s a mighty long time
But I’m here to tell you
There’s something else
The after world

A world of never ending happiness
You can always see the sun, day or night
“…………

With these words you’re guided into Princes unprecedented ‘Lets Go Crazy’. The afterworld, that’s were he’s at now. Hopefully it fits his expectations.

This is how I got introduced to Prince in 1984. Not entirely true if I am honest.  Before that, by my neighbor, he was complete and utterly Prince adapt and played his songs virtuous on his electric guitar. He was the first to introduce Prince to me and at the same time impressing me with his guitar skills. But really, I was not directly blown away by Prince. At first I thought he was a big egomaniac that looked and acted like Jimmy Hendrix. Of course, I stood corrected. 

So the second introduction was at a party of a friend. She or he (I can’t remember) had rented the ‘video’ Purple Rain. A thin storyline but the music had impact. (At the same time New Years Day of U2 was high in the charts- music that flips you inside out- an urgent-as a force of nature). So, your 14-15 years old and got slapped in the face with a sense of excitement, change, revolt and extravaganza. It might happen, it could happen, it was clearly present, this outrageous energy.

As for Prince, as this is his proverbial stage, he was unparalleled in his flood of creativity. He had so much of it that it flowed constantly, always ahead of everyone, unconstrained and with great and visible joy. This man, a musician pur sang, a musician that got annoyed over commercial and shallow produced music. Who choose not to become a SLAVE of the music industry, followed his own path. And  at the same time made musical flaws and mistakes too.

In this period I was also discovering my self as being not one of the flock but as an individual waiting to get shape . Due to an inborn aversion to traditions and expectations, I felt kind of lost from time to time. It seems so much easier, fitting and blending as a piece of a greater puzzle. This was –unfortunately- not for me. 

If it wasn’t for them, my heroes, I might remain puzzled how to fit in my entire life. But the fact they existed proofed that oddness was in fact a great asset of life!.

In my line of work there is a lot of freedom but also a lot of rigidness and lets call it dogmas. Me, I can’t constrain my self if it comes to creativity. It is my weakness and my strength. Am I lucid or hazy? I did struggle with this characteristic. But than I feel at ease with the thought that there are many roads to Rome, even asymmetrical ones, eccentric ones and …… beautiful ones*

  • In the background both Jimmy Hendrix (standing) and Sly Stone (jumping) both role models for Prince.

What’s Going On (serie Helden- 02) 1/1

whats-going-on-marvin-gaye- helden-autonoom-marit-otto
Whats Going On Digital art print -02 uit de serie Helden. Limited gesigneerd 1/1

Nummer 2 uit de serie Helden. Deze serie behelst gemanipuleerde foto’s van mijn persoonlijke helden. Nummer 01 was Fame– (David Bowie), nr 02 is getiteld What’s Going On’ featuring Marvin Gaye.

Deze reeks is een homage aan hen die mij geïnspireerd, gemotiveerd en geraakt hebben en daardoor een waardevolle bijdrage aan mijn ‘zijn’ hebben gedaan. Ik geloof dat we helden nodig hebben om het beste in ons zelf naar voren te halen. Wat een echte held is kan per persoon verschillen. Mijn helden zijn voor mij creatieve wonderkinderen, sterren die zo hard stralen dat ze nog decennia lang na smeulen en vonken. Zo ook mijn muzikale held 02- Marvin Gaye, as fas as I am concerned, the undisputed king of soul.

Soul, hardcore soul! Ik was een jaar of 12/13 denk ik toen ik het nummer Sexual Healing voorbij zag komen bij het pop programma Count Down. Dit nummer was de aanleiding om een van mijn eerste albums te kopen (na Lets Dance en Heroes van David Bowie en Thriller van Michael Jackson) , Midnight Love. Ik heb het grijs gedraaid, zo grijs dat ik elk nootje en stembuiginkje in zijn stem nog precies weet. Ik zing het album van voor naar achter mee. Wel een gekke combinatie, Bowie, Michael Jackson, Marvin Gaye maar ja ik was 13, dus wat wil je. Daarnaast leek alles heel vloeibaar, Bowie die met Jazz en soul experimenteert, Jackson die rock invloeden in zijn muziek gebruikte en Marvin Gaye die de disco exploreerde. Wat ze gemeen hadden was natuurlijk een soort onwereldse grootsheid in hun hele doen en laten. Larger than life.

Terug naar Marvin; Na Midnight Love werd ik gretig naar meer, helaas is er na Midnight Love nooit meer een album gemaakt want niet lang daarna (1984) werd hij doodgeschoten door zijn eigen vader. Dus de enige manier voor meer Marvin, was terug in de tijd. Ik ontdekte de albums, I Want You, Lets get It On en What’s Going On en was meteen fan voor het leven. Ik had al vaker soul geluisterd en het altijd lekkere muziek gevonden maar dit was anders, dieper, rauwer, echter, sexier, tragischer, gevoeliger en apocalyptisher. Zijn stem roert mijn diepste bewustzijn, mijn ziel -soul- . Ik voel wat hij zingt en wil wonen in zijn stem. Soul is een muziekgenre met een essentie, muziek met of uit het hart. Maar wat ik mee heb genomen van Marvin Gaye in mijn verdere adolescente/volwassen leven is dat soul, een waarachtige bezieling kan zijn. Niet iets wat je doet maar meer iets wat je bent. Je wordt als het ware pure liefde. Ik zal nooit helemaal 100% in die staat geraken maar het is een levenslang streven. Rijkdom is een mentale staat, liefde is de staat van de ziel. Geld, macht en status heeft hier niets mee van doen. Hooguit iets wat per ongeluk bereikt wordt.

*What’s Going On is een geëngageerd album. 1971 Dit eerste album dat door Marvin Gaye zelf geproduceerd werd, bestaat uit negen nummers die vrijwel allemaal in elkaar overlopen. Het verhaal in de songteksten wordt verteld vanuit het oogpunt van een veteraan die terugkomt uit de Vietnamoorlog. Hij kijkt kritisch naar de Verenigde Staten, het land waarvoor hij vocht en waar hij niets anders ziet dan onrechtvaardigheid, leed en haat*. In het nummer Mercy Mercy Me bezingt hij de door de mens vervuilde wereld, een songtekst die intens oprecht klinkt en door merg en been gaat en vandaag nog actueel is. Het hele album is prachtig, een meesterwerk.

Niet alleen is dit een hommage aan Marvin Gaye en soul muziek maar ook een pleidooi voor meer soul in de 21 eeuw. En ik durf bijna de stelling aan dat je een betere, zachtere en warmere versie van jezelf wordt door naar de muziek van Marvin Gaye te luisteren. Troost voor de ziel. Havent done it yet, try it?

*- bron Wikipedia

Mijn hommage ‘What’s Going On’ is een gesigneerde print, oplage 1/1 op canvas 120/80cm

Fame-Heroes-Helden-artprint-maritotto-2019
Fame (01 van de serie Helden) 2019. Digital art-print on canvas 80/120 cm

( English) What’s Going On (serie Helden- 02) 1/1

Number 2 from the series Helden/Heroes. This serie contains manipulated photographs of my personal heroes. Number one was David Bowie, nr 2 is titled What’s Going On, featuring Marvin Gaye.

This series is a hommage to them that inspired, motivated and touched me and by doing so made a valuable contribution to my ‘being’. I believe strongly we need heroes to get the best out of our selves. My heroes, in my opinion, are creative prodigies stars that shine so bright that they are still burning and glowing decennia ever after. That certainly applies for my hero 02- Marvin Gaye, as far as I am concerned, the undisputed king of soul.

Soul, hardcore soul! I must have been 12/13 years old when I heard the song Sexual healing for the fist time. This song, was the reason for buying his album Midnight Love. I listened it over and over again until I knew every tone, every tune and vocal inflections.

Maybe a strange combination, Bowie, Jackson and Gaye, but I was only 13 years old, so… Besides everything seemed fluid back than, Bowie experimenting with Jazz and soul, Jackson playing with rocksounds and Marvin exploring disco. What they had in common was their unworldly greatness. Back to Marvin, after Midnight Love I got eager for more, unfortunately he got killed by his own father in 1984. So the only way for more was travel back in time. I gradual discovered the albums, I Want You, Lets get It On en Whats Going On and was sold for live. I already liked soul music but still this was something else, it seemed deeper, more raw, sexier, more tragic, more sensitive and more apocalyptic. His voice touches my deepest consciousness, my soul. I feel him and wish I could live inside his warm and fluid voice. Soul is a music genre with essence but what Marvin’s music learned me in my life to come, was that Soul can be true soul. Not something you do, but something you are, a state of being, becoming pure love. I will not ever achieve the full 100% but It is a strive for live. Richness is a mental state, love is the state of the soul. Money, power or status has nothing to do with it. It is at the most something you stumble on accidentally.

Not only is this a hommage to Marvin Gaye and soul music it is also a plea for more soul in the 21th century. I dare to state that by listening to Marvin Gaye you might get a better, softer , warmer version of your selves. It is a comfort for the soul. Havent done it yet, try it?

My hommage is a signed print on canvas 1/1 120/80cm.

Helden (Heroes) 01 (Fame)

Helden (Heroes) 01- Fame

(For English scroll down) Bij deze presenteer ik een nieuwe digitale serie ‘ in the making’ : Helden (Heroes). Nummer 1 uit de serie: ‘Fame’.

Limited print (op canvas) 1/1

Ik ben met deze serie begonnen om in mijn eigen behoefte te voorzien om mijn helden op een voetstuk te plaatsen. De helden die in deze serie ten tonele gevoerd gaan worden zijn helden die soms al een (bijna) heel leven mee gaan, die me hebben geïnspireerd, opgevoed en me vooral hebben laten zien dat je niet in een standaard mal hoeft te passen om je plek te kunnen vinden. Althans, zij waren voor mij het ultieme bewijs dat het beter was niet in een mal te passen. Veel aspecten van het leven heb ik (zeker als puber -jong volwassene) als benauwend of te sturend ervaren. Niet mijn opvoeding trouwens, ik mocht mijn eigen weg kiezen! Ik ben dan ook geboren in 1970. Ik weet niet of dat er iets mee te maken heeft maar het klinkt wel zo ( :

Fame: De artprint is een compilatie van diverse gemanipuleerde beelden, waaronder tweemaal David Bowie. In de linkerhoek zit Hunky Dory in de rechterhoek The Thin White Duke. Omgeven door de werelden waartussen gelaveerd moest worden uitgebeeld in de losgelagen rockster (featuring Jimmy Page > Led Zeppelin)en de boekhouder. Ik zal niet de enige zijn die Bowie een muzikaal en creatief genie vond. Toch voelt hij altijd een beetje als van mij. In ieder geval binnen de kaders van deze artprint. The world is missing an angel or at least a (black) star (man)

Oh over helden en anti helden gesproken Het heeft hier verder niets mee te maken behalve dan dat afgezet tegen de kleurrijkheid van deze held, een klein beetje opinie :https://www.maritotto.nl/bij-twijfel-links-af-slaan/

(English) Hereby I present my new digital art series in the making to you. The serie is called Helden (Heroes) and the first art print ‘Fame’

I started this serie to for fill my own need to put my personal heroes on a pedestal. The heroes on my ‘stage’ are with me for almost all my life, they inspired me, raised me and most important showed me that you not necessarily have to fit in a standard matrix to find your place in live. They were the ultimate proof that is was even better to not fit at all. I never succeeded fitting in any template, even if I tried, it is not given to me. I experienced that many aspects of live are to suffocating or conducting for me. Not my upbringing by the way, I was free to choose and find my own path.. I was born in 1970. Not sure of that got anything to do with it but it has this certain ring to it… ( :

Fame: The art print is a compilation of divers and manipulated images, amongst them Bowie twice. In the left corner we find Hunky Dory and in the right corner The thin White Duke. Both surrounded by the outskirts of worlds apart: The rockstar (featuring Jimmy Page > Led Zeppelin) and the bookkeeper. I shall not be the only one that recognize creative genius in this man but I kind of like to think I own him a little bit. Anyway within the borders of this art print, I do. The world is missing an angel or at least a (black) star (man)