Marrakech and beyond

6 & 1 nacht. Afgelopen najaar liep ik met mijn lief in park de Weezenlanden, beestjes kijken bij de kinderboerderij. Daar liepen we mijn oude (van origine Marokkaanse) stage werkgever tegen het lijf. Na een kort praatje en wat vragen over en weer vertelde hij dat hij vaak op en neer reisde tussen Zwolle en Marrakech omdat hij daar ook een huis had. Een relatief korte reis en betaalbaar. Er viel een kwartje…. Aangezien wij altijd buiten elk seizoen op vakantie willen gaan waren we al druk bezig (in ons hoofd) een leuke locatie te zoeken om in het najaar heen te gaan. Daarvoor altijd de uiterste grens zoekend van lekker weer in de randen van zuid-Europa. Meestal hebben we geluk. Maar ja, Marrakech …mmmmmmmh……. werd ineens een heel tastbaar  en haalbaar alternatief. Relatief dichtbij maar ook mysterieus en exotisch. En niet te vergeten, AFRIKA!!!!!!!! Het najaar werd februari omdat dat nou eenmaal de vreselijkste maand van het jaar is, dus het fijnst om er dan aan te ontsnappen. So it goes…

vrijdag 02 februari was het dan zover. De weersverwachtingen zijn matig. De temperaturen schommelen ergens tussen 11 en 15, bewolking en regen zijn voorspelt. Koffer is ingepakt met deze weersverwachting in het achterhoofd. Het scheelt dat blote benen en armen in Marrakech niet echt gewaardeerd wordt. Dus ergens weer een dilemma minder, gewoon alles warm bedekken. Op Schiphol dan toch maar een Lonely Planet gekocht, zou wel eens van pas kunnen komen. Het enige dat we geregeld hebben is het riad midden in de Medina. Hotel Sindi Sud. Ergens in de buurt van het wereld beroemde plein Place Djemaa el Fna, in iets wat lijkt op een doodlopende straat. Het lijkt misschien onvoorbereid en dat is het ook maar het is ook extra leuk en spannend als je toch niet precies kunt zeggen hoe het zal verlopen. Noem het een extra dimensie. Na 3 uur vliegen landen we in Marrakech.

Wat verwachten we ervan? 1000 en 1 nacht? pracht en praal, de schitterendste paleizen van sultans, kleurrijke bewoners, armoede?, prachtige keramiek, jetset? Volgens de Lonely Planet is het ook echt de gateway van Afrika….hier begint het echt, we gaan het meemaken.

Na de landing regelen we een taxi, wat geen enkele moeite kost. De prijs bepalen van de rit daarentegen is een ander verhaal. Maar ja we zijn er net en nog onder de indruk van de prachtige luchthaven  dus de wil van de chauffeur is wet. En zo rijden we over een prachtige brede weg langs palmbomen de hectiek van de miljoenen stad in. We trechteren zo een soort chaos in waarin iedereen claxoneerd, duwt, stilstaat, optrekt, ritst maar dan zonder plan. Auto’s, fietsers, voetgangers, paardenkarren, en ezels tegelijkertijd op een groot kruispunt. Erik besluit vandaag dat hij liever geen auto huurt in Marrakech ( :.

We stoppen midden in deze heksenketel en onze chauffeur wijst naar een winkel (Soho) en zegt tweede straat rechts en een keer naar links; et voila. Succes! Koffers eruit, wisselgeld blijkt een probleem. Na een pracht van een onbedoelde fooi aan de chauffeur (!?) storten we ons met koffer in de kolkende mensenmassa (het is vakantie in Marrokko, weekend en spits). We komen instant zintuigen te kort. We missen de tweede straat rechts en lopen zo het plein Djemaa el Fna op. Om de minuut roept iemand iets wat we moeten zien, kopen, aanraken of geven. We houden de pas er in en zijn gefocust op de goeie route naar het hotel (dank google maps). We lopen een zijstraat in waar een hulpvaardige jongeman staat die ons de weg wijst. Na het bedanken blijft hij bij ons en loopt mee tot het hotel en zegt op ons te wachten als wij weer buiten komen straks.  Hij heeft zich zelf net tot onze gids uitgeroepen. We wimpelen hem af en bedanken nogmaals en zeggen dat we er wel uit gaan komen, maar toen wij 3 kwartier later weer naar buiten liepen, stond hij daar en kwamen we pas met een slappe smoes en doorzettingsvermogen van hem af. De komende dag zullen we hem nog vaak tegenkomen en bleek dit voorval  niet op zich zelf te staan.

Hello Marrakech here we come. Koffers weg, goed gemutst en ontzettend veel trek, we zijn klaar voor Marrakech. We lopen het plein over en worden aangesproken door een jongen die ons zijn eettentje in lokt onder het motto, authentieke ‘moeders’ kookpot. Later blijken alle eettentjes het zelfde menu te presenteren in de zelfde stijl ( : (we moeten kennelijk nog even acclimatiseren) Maar wat geeft het. In een razend tempo wordt het tafelkleedje schoongeveegd en een geplastificeerde menukaart neergelegd. Er wordt geschreeuwd, geroepen en gelachen door het vele personeel (kraampje met drie lange tafels >). Ondanks de menukaart moet je de gerechten aanwijzen en ondanks het gekozene krijg je gewoon een selectie van het een en ander waaronder gelukkig ook het gekozen gerecht. We zitten midden op het plein, overal geluid, overal mensen en etensgeuren, rookpluimen, in de verte getrommel, trompetjes  en slangenbezweerdergefluit. We zijn er!

Souks, kasba’s paleizen en palmeria’s. We zitten midden in de Medina, die de komende dagen gaan verkennen. Het zinkt in. De stad ligt er na de hectische vrijdag een stuk rustiger bij.

We struinen de stad door zonder plan. We laten ons meevoeren door de krioelende straatjes (eveneens zonder plan) langs kruiden en specerijen, tapijten, slagerijen, doeken, keramiek, handwerk en winkels met djellaba’s en kaftans. Deels overdekt, een labyrint van straatjes. Op een of andere manier lijkt het alsof je zo de historie in loopt. Mannen dragen overwegend djellaba’s en de vrouwen afwisselend jas met hoofddoek, djellaba, kaftan met hoofddoek, burka of westers. Het straatbeeld is geweldig.Je zit als het ware op de huid van de geschiedenis. De geschiedenis is het heden en het heden de geschiedenis. Je wordt er helemaal in opgezogen.

Iedereen wil je iets verkopen en je beland onwillekeurig meer dan eens in een winkeltje terwijl je het niet van plan was en komt weer buiten met een aankoop.

Als de drukte te veel wordt zijn er escapes in het stadspark (Palemeria Cyber parc), oude paleizen of musea. In de souks  zijn prachtige grote Fondouks (handelshuizen – herbergen – pakhuizen uit de 18e en 19e eeuw) verscholen. In deze fondouks zitten soms grote tapijtwinkels of restaurants.

In deze ruimtes zit vaak geen logica. Het is indertijd min of meer zonder architectuur aan elkaar gebouwd wat tot hele interessante spannende gebouwen leidt. Trappie op, trappie af, lange gangen stelsels, riads met vele zijruimtes. een aantal keer hebben we in zo’n fondouk gegeten en dan all te way; met personeel wat zo uit 1000 en 1 nacht komt lopen en een het mooiste decor vol met schitterende tegelpatronen, spannende deurvormen, tapijten. We hebben ook een paar paleizen bezocht, die lijken net als de Fondouks spontaan gebouwd vaak met als uitgangspunt  een aantal grote riads.

De meeste paleizen hebben meerdere riads (binnentuinen) en zijn ook van top tot teen betegeld. Het is zo gruwelijk mooi en sprookjesachtig. Alles wat ik zie brandt zich op mijn netvlies vast. Ik word hier heel gelukkig van. We zijn naar verschillende uithoeken van de Medina geweest, het noorden (een gebied waar bijna alles gerecycled wordt, het zuiden, Palais de la Bahia, Joodse wijk Mella (de armste wijk)

de synagoge, westwaarts, de oude stadspoort. Elk deel lijkt op een of andere manier op elkaar maar heeft toch weer zijn eigen sfeer en signatuur.

Bezoekje aan de kapper

Verdwalen kan een beetje maar als je niet oplet sta je toch weer ineens op het plein Djemaa el Fna.

Moderne kunst en kunst in de openbare ruimte.

Je zou het misschien niet een twee drie verwachten tussen zoveel geschiedenis nog ruimte voor moderne kunst. Daarnaast had ik altijd het idee dat kunst ijdel is in het islamitische geloof. Vandaar ook geen afbeeldingen van mensen maar decoratieve uitspattingen van wiskundige figuren op tegels, tapijten en in gebouwen. Hoe zit dat dan in het hedendaagse Marokko.  Het hedendaagse en mondaine Marrakech speelt zich sowieso af buiten de stadsmuren van de Medina bijvoorbeeld in de wijk Gueliz .

Vergeleken met de Medina, rijk, enigszins saai en erg rustig maar ook het nightlife uitgaanscentrum voor the young and happening. Maar hier zien we een heel aantal buitenbeelden in een klein parkje aan de Avenue Mohammed V. Deze beelden dragen engagement uit met name over duurzaamheid, het klimaat en de vervuiling. Zie hier een onverwachte link met mijn eigen kunst project Klimaat Madonna. In een cultureel centrum in de buurt van het maison de la photographie* was een prachtige tentoonstelling van oude Marokkaanse tradities en rituelen verpakt in een modern jasje door hedendaagse Marokkaanse kunstenaars.

Dus ja, er is moderne kunst en in de buitenwijken van Marrakech wemelt het van de galleries.

Maison de photography- geen moderne kunst maar prachtige foto’s over het Marokko van de 19e en begin 20e eeuw

Is Marrakech duurzaam?? Ik denk dat ze dat officieel niet zijn. Want daarvoor moet er ook nog veel gebeuren zoals bijvoorbeeld een goed werkend rioolsysteem en minder vieze brommertjes en auto’s. Maar daarnaast zie je bijvoorbeeld ook in de Medina (waar toch ook een hoop armoede is) bijna nergens papier of plastic op straat. Er wordt nergens meer een plastic tasje gegeven maar een stoffen variant van het hemdtasje.

een grote kunst installatie van plastic flessen in Gueliz.

Krijg je bij de hotels een ontbijt geserveerd met uitsluitend verse producten op een bordje. 1 type ontbijt, honing en jam geserveerd in een schaaltje, geen afval. Met je handdoeken doe je de hele week (wij hadden een eenvoudige riad) en er staat een pompje met zeep naast de douche. Daarnaast recyclen ze zich suf! Er zijn hele straatjes binnen de Medina waar alleen maar recycled wordt. En echt alles wordt recycled. Dus ik denk toch dat je kunt zeggen; best duurzaam en qua troep op straat gooien misschien gewoon een betere mentaliteit!

 

Sahara here we come. Omdat het weer de komende dagen steeds slechter en regenachtiger zou worden hebben we besloten een excursie naar de Sahara te nemen. De reis voert ons over de Atlas naar Merzouga de eind bestemming. Daartussen vinden allerlei mooie stops plaats. Dinsdag vertrokken we om 7u uit de riad. Zakje met ontbijt mee. Op Djemaa el Fna stonden verschillende tour bussen klaar. Ons gezelschap bestond uit een internationaal gezelschap (Frankrijk, Italie, VS, België, Australië, Japan en Turkije), onze chauffeur heet Faisal en blijkt een hele geschikte kerel met veel gevoel voor humor.

In de Atlas sneeuwt het hevig wat ons op de heenreis vertraging van 3 uur oplevert. Mooie oefening in geduld. Iets waar alle andere wachtende Marokkanen van nature erg goed in leken te zijn. Na verloop van tijd ontstonden er op organische wijze allemaal kleine eet/theetentjes en maakte men het zo gezellig mogelijk.

Toen de pas weer open was volgde een fantastische reis door de Atlas. Een gebergte waar maar geen einde aan lijkt te komen. We hebben een korte stop gemaakt in een prachtig berber dorp en eindigde midden in het gebergte bij ons hotel voor de nacht. Dit hotel had geen extra luxe als, zeg maar, verwarming, de temperatuur was beneden nul en de wind gierde om het gebouw. S’ochtend op het koudste punt is er -9 gemeten.

 

Wij hebben een klein straalkacheltje kunnen huren. Thank god. De volgende dag hebben we een aantal prachtige stops gemaakt, in een kloof, een oase /palmeria en een soort oude berber- enclave en moskee en later nog bij een prachtig berberdorp ten einde naar het hoogtepunt van de reis Mezourga en the sunset Camel Ride…. Bij aankomst (we moesten nog haasten ook) zo uit de bus op de kamelen.

 

 

Tas op de rug en gaan, anders zouden we de zonsondergang missen. Anderhalf uur hebben we praktisch in het donker onder een prachtige sterrenhemel kameel gereden met zijn 12en. Op weg naar ons tentenkamp. Wat is anderhalf uur als je geen idee hebt van tijd? Wat is anderhalf uur als je niet echt lekker zit? Dat bleek best lang, ha ha.

 

De kameel loopt over een traject vol zandduinen (GAAF!!!!!maar oeh), het zadel wat ik had was niet comfortabel om niet te zeggen ontzettend pijnlijk op het laatst. Maar wat een ervaring ook weer. Toe we eindelijk een licht schijnsel in het donker zagen was iedereen zo blij!! Gezamelijk gegeten in de grote eettent en daarna op een keihard veldbedje in kleren en jas de nacht in. De nacht was ook hier onversneden koud, maar dat hoort er allmaal bij ( : Poepen en plassen in de woestijn, poetsen en wassen, niet. Dat vraagt beide voor de nodige nonchalance zeg maar. Aan de andere kant je hebt geen keus.  De dag daarna zijn we zo uit bed ongewassen naar de zonsopgang gaan kijken op een (30?) meters hoge zandduin (fenomenaal)  daarna deels met de jeep (op het dak >scheuren door de woestijn, jippie) en deels (laatste stuk) met kameel terug naar de oppik plek gegaan.

 

 

 

 

En eigenlijk vanhier uit weer terug naar Marrakech (11uur reizen). In de Atlas was nog meer sneeuw gevallen wat een spectaculair uitzicht gaf.

Eenmaal terug in Marrakech hebben eindelijk een heeeeeerlijke douche kunnen nemen (mijn water was helaas lauw) en een warm bed om in te slapen. De dag daarna hebben we nog even mogen genieten van een  zonovergoten dag. Maar deze dag gaan we ook naar huis. Jammer want ik ben verliefd. En we gaan zeker weer terug om de koningssteden te zien, de kust….. er is nu zelf iets aangewakkerd wat al lang latent aanwezig is en dat is de nieuwsgierigheid naar de rest van Afrika…… maar dat is weer een heel ander verhaal…

 

 

 

 

 

Madonna’s contouren

Weer een korte update over de wording van de Klimaat Madonna.

De Aftrap (1e van de drieluik Klimaat vertellingen) van het project in het Klooster vond plaats op donderdag 18 januari in de kerk van het Dominicanen klooster (mooie theatrale entourage). Naast andere sprekers (o.a Kirsten Notten, Michiel van Willigen, Annemieke Traag, Gooistke Zijlstra) heb ik deze avond mijn beeld, het werkproces geïntroduceerd aan de broeders, leden van de Dominicanen gemeenschap en andere geïnteresseerden en toehoorders uit het Assendorpse/ Zwolse. Dit was tevens de eerste plastic inzamelingsavond.

Die zondag daarop heb ik weer een presentatie gegeven ditmaal voor de kerkgangers en woensdag de een masterclass mini Madonna’s maken voor de vrijwilligers van het klooster. Allemaal in het kader van….

Ondertussen ben ik ook bij het Cibap/ de Ontwerpfabriek op bezoek geweest. En heeft Ewout Verelst mij geholpen met het maken van een vacuüm vorm en/of 3d scan/print. Gelukkig had ik een test-mal mee genomen, want zoals Ewout mij al had gewaarschuwd, kwam er een enorm druk op de mal-vorm te staan bij het vacuüm- zuigen van het plastic rond de vorm en werd de test mal daarbij verbrijzeld. Het plastic resultaat was een slap aftreksel van een slap handje.

Nu had ik de originele mallen al verstevigd maar na het zien van de enorme vernietigende krachten wist ik dat ik mijn zorgvuldig gemaakte ‘echte’ mallen hier maar beter niet aan bloot kon stellen. Dan maar even verder experimenteren met 3d scannen (om het vervolgens te printen) Het scannen luistert nauw en het is toch nog een beste uitdaging een mooie gesloten (kopie) vorm te krijgen.

We, en ik zeg steeds we, maar ik bedoel dan eigenlijk Ewout (ik dacht wel actief mee ( : ), zijn er uiteindelijk redelijk in geslaagd een goeie scan te maken die als uitgangspunt gaat dienen voor, een schaal model print. Dit schaal model moet uit wijzen of er nog wat geschaafd moet worden of dat het misschien zomaar goed is. Maar het vacuüm vormen blijft toch in mijn achterhoofd en we besluiten ook dat nogmaals te doen maar dan vul ik mijn mallen in zijn geheel af. Met de zwaar gewapende mallen ga ik het hopelijk aanstaande woensdag (anders iets later) nogmaals proberen. En dan zien wat het beste resultaat geeft. Tot nu toe een interessant experiment met hopelijk een overtuigend resultaat.

Ik heb met het Cibap afgesproken dat ik dit mag doen bij hen in ruil voor een presentatie, lezing voor studenten en een zitting waarbij ik ‘vraagbaak’ ben voor studenten over vak gerelateerde vraagstukken. Goeie deal wat mij betreft. De data moeten nog worden geprikt. Bedankt Ellen (Bosman) voor deze originele wijze van samenwerking.

 

Ondertussen ben ik de romp van Madonna aan het perfectioneren.  Ze wordt steeds meer een vrouw met zachte rondingen. Al klinkt ‘zachte rondingen’ in deze context misschien wat wulps.  Ik bedoel het in deze zin meer moederlijk c.q. menselijk. Want dat is wel de grootste uitdaging; ondanks het materiaal waarmee ik het moet doen zal men toch straks zoeken naar herkenning en letten op uitstraling. Als mijn plastic Madonna geen ‘warme’ persoonlijkheid wordt zal ze haar doel misschien voorbij schieten. Als haar romp klaar is krijgt ze nogmaals een mooie transparante vuilniszak om haar heen gedrapeerd, dit maal als ‘blouse, shirt, trui, tuniek’, deze (ik vind het mooi voor zover vuilniszakken dat kunnen zijn.) vuilniszak is zowaar gesponsord. Omdat het moeilijk was aan de voor mij geschikte zak te komen ben ik bij groothandels en professionele sites gaan kijken. Om te vooromen dat ik 80 rollen had moeten afnemen was het bedrijf Rajapack bereid me wat samples toe te sturen, erg sympathiek.

Vrijdag ga ik een week op vakantie, naar Marrakech. Het idee alleen al vind ik ontzettend inspirerend. Tot die tijd nog genoeg te doen en kom ik hopelijk na een week helemaal opgeladen en fris vol indrukken van de Marokkaanse cultuur, terug. Van Fatima ((of “Moeder van de vrouwen van de wereld”) naar Madonna ( :

Hello Hanoi, Ha Hengelo

Gisteren verschenen in de Vietnam News, een item over Nederlandse / Zwolse kunstenaars on tour @ the Dutch Embassy en ik ben een van hen. Eerst Hongkong nu Hanoi. Spannend hoe dit zich verder gaat ontwikkelen. Hugh en Nora van Margin art  zijn ontzettend ondernemend en actief in het presenteren van hun ‘kunstenaars’. Het betreft een teaser tour, d.w.z een kennismakingstour met wat kleinere werken van 11 deelnemende kunstenaars. Van mij zijn de twee kleine portretten Asia & Cyberia geëxposeerd, zie ook foto inzet artikel

Hieronder een deel van het item in de Vietnam News. Of lees het hele artikel zie link:http://vietnamnews.vn/life-style/421633/company-introduces-dutch-artists-seeks-collaborations.html#QPqbY5mfCQFz9BRI.97

Company introduces Dutch artists, seeks collaborations

Update: January, 22/2018 – 21:19

HÀ NỘI — More than 30 paintings, photos and sculptures by 11 Dutch artists were displayed at an exhibition hosted by the Embassy of the Netherlands in Hà Nội.

The collection is part of an art tour dubbed Asian Teaser Tour by Margin Art & Media, an international art company based in the Netherlands and with offices in Hong Kong. The company manages artists all over the world, arranging artistic collaborations and managing art portfolios for investors……..

Expositie ‘Identiteit’ te Hengelo.

Vrijdag 02 februari om 16.00u is de opening in zaal Zuid, te Hengelo. Mijn deelnemende werk is ‘To Me Or Not To Me'(Stardust). Helaas ben ik er zelf niet bij want wij gaan een weekje naar Marrakech en dat is ook niet verkeerd.

Maar de expositie is beslist de moeite waard want een goeie representatie van een keur aan Overijsselse kunstenaars die aan de slag zijn gegaan met een prikkelend thema.

http://www.stichtingbeeldruimte.nl/identitijd

Op 10 maart is de afsluiting van de tentoonstelling.
op 18 april het symposium van Identitijd op de locatie van ArtEZ Zwolle,
vanaf 17.00 uur.
NB In de bijlage de flyer voor digitale verspreiding
To Me Or Not To Me (Stardust)

Goodbye Tico,

het hoort hier niet thuis maar gisteren heb ik mijn (onze) poes Tico bij de dierenarts laten ingeslapen.  Het overlijden van een huisdier waar ik bijna 18 jaar mijn leven heb gedeeld laat me niet in mijn koude kleren.Ik heb haar geboren zien worden uit haar moeder Stalos en gelikt en verzorgd  zien worden door oudere kinderloze poes Lulu en zien spelen met Zipper de Yorkshire terrier. Die waren er allemaal al niet meer… zij was echt de laatste. iedereen vind zijn eigen dieren het meest bijzonder en dat vind ik ook. Geweldig beestje, echt een maatje, mijn maatje, een knuffel en zo lief en heerlijk zacht. Als ze s’nachts hard knorrend zich zelf aankondigden als ze onder de dekens wilde liggen, om dan vervolgens de koude kussentjes van haar voetjes tegen je aan te drukken, was ze helemaal tevreden en optimaal gelukkig. Ik zal je missen, een klein eerbetoon aan jou, TICO!

 

 

 

Van Iron lady naar bag lady….

Klimaat Madonna part two;

Deze week staat in het teken van de officiële aftrap van ‘ de Klimaat Madonna’. De opmaat naar 24 maart, earth hour. Hiervoor zal ik twee maal aantreden op het Dominicanenklooster met een motivatie en een presentatie. Ik heb de presentatie zover af. En vind het leuk spannend om voor publiek uit de doeken te doen waar ik ben in het maak proces maar vooral ook waarom ik dit wil maken. Elke opdracht is er 1 en met elke opdracht ga ik zorgvuldig en liefdevol om. Maar hierbij voel ik ook urgentie.

Let there be light: Erik & Astrid demonstreren het licht.

Het is een urgentie die ik al heel lang voel en waarvoor ik mijn platform gevonden heb. Al jaren stoor ik me aan de gelatenheid waarmee we onze ‘prachtige’ wereld naar de knoppen laten gaan. Het obligate ” het is me wat”, ‘erg hoor’  en “ze doen ook maar” zijn holle kreten als daar op volgt: “maar ja ik heb eigenlijk geen zin om me daar druk om te maken of om iets daarvoor te laten”. Of ” ik wil lekker positief blijven, zullen we het daar niet te veel over hebben”. Onze wereld vervuild, wij zijn de vogel die zijn eigen nest bevuild.

 

In al onze superioriteit hebben we bedacht dat alles ten dienste moet staan van ons, ons gemak en de vooruitgang. Welke gevolgen dat heeft voor de overige dieren en bomen & planten, oceaan, bossen, ecosystemen is even net wat minder belangrijk dan ons stijgende koopkrachtplaatje. Dat daarmee de zeespiegel ook stijgt is aan de orde als onze kinderen of kleinkinderen groot zijn. Eigenlijk zeggen we; laat ons feesten en nemen tot alles op is dan zullen onze kinderen (die overigens al met veeeeeeel meer zijn straks) het wel even fixen, wij hebben het feest dan allang verlaten…

Any how; Alles is een golf beweging en we surfen al best lang op een rechtsdraaiende golf. Hyper kapitalisme commercie en over consumentisme is de norm en we zijn er best schaamteloos in geworden. Maar een golf heeft ook een levensduur. Het zal pieken (piekt het nu niet dan?) en in de branding uiteenspatten, om maar even in zee metaforen te blijven. Hopelijk wil men het hierna over een hele andere boeg gaan gooien, met een oude ideologie of wellicht met iets nieuws. Ik (en vele met mij) ben vast begonnen.

 

 

Madonna: Ze ontwikkeld zich langzamerhand tot een mooie dame van plasticzak en fles. Haar metalen skelet vult zich met dopjes en folie. Haar contouren worden zichtbaar. Ook al is ze nog lang niet af zie je haar komen. Zal ze straks sereniteit, puurheid en kwetsbaarheid uitstralen? Zal ze herkent worden? Voor mij belichaamd ze het vrouwelijke, moederlijke, beschermende en het zachte. Onze oer moeder, ook als je niet religieus bent (zoals ik zelf) is het symbool iets van waarde. Je kan voor oermoeder ook moeder aarde, Gaia  in vullen. Dat is iets breder maar heeft in feite de zelfde lading. Volgende week ga ik naar het Cibap om haar gezicht en handen te vacuum vormen. Oh ja ik heb mijn eigen gezicht, oren en handen gebruikt maar dat is geen stellingname ( : dat is gemak. Vandaag ga ik de laatste hand leggen aan haar ‘gipsen’ model handen, oren en gezicht zodat ze een goeie basis vormen.

 

 

 

introductie Pilot Takemebag 2.0

Ik ben een aantal jaar geleden gestart met een project om aandacht te vragen voor het vervuilende hemd tasje.  Dit project droeg de naam Takemebag. Samen met Annemarie van der Veen (Kunst(zinnig) Textiel) heb ik een serie design- tasssen ontwikkeld. Doel en middel in een project samengebald, doel bewustwording, middel aantrekkelijke designtas.

Lang verhaal kort, we kregen de tassen niet ‘rendabel’ maar olievlek principe was aan het ontstaan. De zeggingskracht van dit project woog zwaarder dan de commerciële potentie….story of my life ( :.  Takemebag sneefde en we besloten dat het geen haalbare kaart was . Het grappige was dat het concept steeds weer als een soort boomerang bij mij terug kwam. Ik werd gevraagd er lezingen over te geven en presentaties – aan de gemeente en voor Co2 (Club Cele). Samen met Annemiek de Wolf heb ik nog een concept bedacht waarmee we een inschrijving gedaan hebben voor het fonds the Art of Impact voor een Takemebag project op grotere schaal, een broedplaats concept. Takemebag 2.0 was geboren. Een broedplaats met gratis M2 maar met als tegenprestatie productdesign dat in productie genomen zou worden door mensen met afstand tot de arbeidsmarkt en uiteindelijk zijn weg vind in de commerciële ‘markt’. Het materiaal  is ‘probleem’ afval afkomstig van de ROVA in dit geval textiel.

Voorzichtig als ik was bij de presentatie van dit concept, om geen mission impossible in mijn schoenen geschoven te krijgen, kon toch niet verhoeden dat het  beginnend enthousiasme voor een dergelijk project al gelijk weer enige druk in de schaal legde. Iets waar ik gevoelsmatig bijna niet onderuit kon. En eerlijk gezegd jaagde het me angst aan, te groot, te complex en te tijdrovend, ik wilde me eigenlijk niet opnieuw aan zo’n zwaar traject committeren.  Maar daar melde zich Astrid van Voorst van de Rova en daar kwam Annemiek de Wolf weer (werkzaam bij het Leger Des Heils) dit maal met een heel concreet voorstel met het Leger Des Heils als de pilot locatie voor het Takemebag2.0 project. En ineens werd het concreet. Na een laatste Stads expeditie 23 november 2017 (lezing over Takemebag 2.0 met Annemiek) werd er spontaan hulp en naaimachines aangeboden door de toehoorders (gemeente ambtenaren van gemeente Zwolle) . Het leger des Heils heeft het project omarmd en geadopteerd als hun eigen project en ik denk mee en help mee waar het gaat om de vormgeving en de werving! perfect, zo smooth kunnen dingen lopen.

Wat Takemebag 2.0 bewijst is dat je met vereende krachten, een ‘can do’ mentaliteit, de juiste mensen die niet alles in geld uitdrukken maar in menselijk kapitaal en een stukje idealisme eigenlijk alles voor elkaar kunt krijgen. Of zoals mijn oma vroeger altijd zei, willen is kunnen.

Hier volgt de oproep voor kunstenaars/ designers die het als een mooi avontuur zien om hier aan mee te werken.

Gratis werkruimte aangeboden aan een kunstenaar/ designer die bereid is een maatschappelijk kunstzinnige tegenprestatie te leveren. Nieuwsgierig??????

Meer informatie over de voorwaarden vindt je op: www.5050workcenter.nl/niews/

Werkruimte geboden, Kunstenaar-ontwerper gezocht

Gratis werkruimte voor een kunstenaar in ons prachtige 50|50 Workcenter aan de Marsweg in Zwolle. We vragen als tegenprestatie geen huur, maar wel dat er regelmatig mooie ontwerpen van gebruiksvoorwerpen van gebruikt textiel worden gemaakt met bijbehorende werkinstructies, zodat deelnemers ze kunnen maken. Daarnaast is er natuurlijk alle gelegenheid voor de kunstenaar om autonoom aan de slag te gaan. Wij vragen een kunstenaar/ontwerper die:

  • affiniteit heeft met de doelgroep;
  • de Christelijke identiteit van het Leger des Heils respecteert;
  • ondernemend is;
  • de kansen van het samenwerkingsverband met Takemebag en het Leger des Heils wil ontdekken en benutten;
  • ambassadeur wil zijn voor dit project.

Ben jij die kunstenaar-ontwerper die wij zoeken? meld je dan aan bij Hanneke Wolters @ h.wolters@legerdesheils.nl manager 50|50 Workcenter van het Leger des Heils W&G Overijssel, tel 06-22807357 of

Aanmelding voorzien van een motivatie, CV, portfolio en visie.

Na een selectie procedure zal er een kunstenaar/designer geselecteerd worden voor een periode van 6 maanden. Je maakt dan onderdeel uit van een pilotproject. Het gratis atelier is gevestigd in het 50|50 workcenter te Zwolle. Aanmelden kan tot 01 maart, 2018. Twee weken na inzending hoor je of je uitgenodigd wordt op gesprek.

Hieronder meer informatie over het project: of surf direct naar takemebag-info 

Transformed Trash, geslaagd!

Afgelopen week heeft voor collega Chantal de Wolde, mijzelf en de 9 deelnemende kinderen; Jay, Maartje, Julia, Jurre, Luna, Pepijn, Bente, Stijn en Richt, bijna geheel in het teken gestaan van ons kunst project Transformed Trash. Locatie kunstruimte Langhuis, Zwolle.

Dag 01. Kennismaking en opstarten project. De kinderen moesten even wennen aan elkaar en ons. Ze werden afgezet door de ouders en kwamen met enorme zakken vol gespaard afval binnen. Chantal en ik hadden zelf ook het nodige meegenomen dus de ruimte puilde uit van afval, correctie, bruikbare grondstoffen (:. Ter introductie hebben we wat korte filmpjes laten zien over de omvang van het afval probleem, gevolgd door filmpjes en beelden van kunstenaars die afval gebruiken als materiaal om mee te bouwen. Het eerste voor een schokeffect, het tweede ter inspiratie. Daarna hebben we het besproken.  Maar niet te lang want iedereen stond werkelijk te popelen om te beginnen. Vanaf dat moment zindert de ruimte van activiteit en gezelligheid. Er wordt gelijk keihard gewerkt en alles verloopt harmonieus.

 

Dag twee; spannend of de kids met het zelfde enthousiasme verder zullen gaan…. En dat gaan ze. Er wordt gezocht naar passende materialen, gemeten, gepast, samengewerkt en opgelost. De een is meer een designer en toegepast, maakt spannende mode accessoires (Bente), de ander  is super autonoom en gaat als een kunstenaar te werk binnen een eigen thema (Richt) en voelde zich als oudste (13) de eerste dag wat out of place. Maar in het gezelschap zat ook de dromerige verhalenverteller, Jay (eenvoudige installaties met diepe achtergronden), de pittige doener en grappenmaker, Maartje, de zachte  maar super creatieve, Luna, de energieke en uitvindende Julia, de guitige, eigenzinnige Stijn, de hardwerkende bouwer en verbinder Jurre en tot slot de immer grappige en vrijzinnige Pepijn die alles graag ‘zonder beleid’ maar zeer gepassioneerd doet het liefst met een beetje geweld….van dik hout zaagt men planken zeg maar

Dag 3, de vermoeidheid komt bij sommigen even om de hoek kijken en het samenwerken 3 dagen achter elkaar maakt bij sommige lichte wrijving los. Maar desondanks is de sfeer vrolijk en uitgelaten en wordt er nog steeds ook hard gewerkt. Er wordt veel gelachen en bij elkaar gekeken. Maar vandaag is ook de dag voor sommigen om zich een beetje rond de kachel te verschansen en te kletsen, ook goed. Wel zijn we nu benieuwd wat morgen gaat brengen, is het misschien een te zwaar programma, 4 u per dag 5 dagen achter elkaar. We zullen het zien.

Dag 04, vandaag staat in het teken van het afmaken van onze objecten en projecten en het inrichten van de expo. Onze groep telt er vandaag 8. Nummer 9 blijkt lekker naar de kringloop gegaan om een mooie outfit voor morgen bij elkaar te zoeken, een dagje op zich zelf. Er is echt hard gewerkt en van enige project moeheid lijkt verder geen sprake. Lida is er vandaag ook bij, zij heeft de fondsenwerving gedaan en is derhalve emotioneel maar nu ook fysiek bij het project betrokken. Eerst wat weifelend, want vind zich zelf niet creatief, later volop in bedrijf met het maken van een mobile. De vader van Jurre voelde de vibes en had ook wel zin om iets te maken. Hij heeft vervolgens twee expo wandjes gemaakt. Het laatste uur  hebben we met zijn allen opgeruimd en alle afval weggebracht. Gescheiden hoor!!! De ruimte is ready to rock & roll. Iedereen krijgt de opdracht zijn beste outfit aan te doen morgen!

Dag 05, de opening de Transformed Trash 01daagse Expo! Aanwezig: alle kinderen, alle ouders, grootouders, belangstellenden en de pers (Stentor, Peperbus en Weblog Zwolle). Het was druk! Het Langhuis was vol met bezoekers. Onze kunstenaars waren dressed to kill en trots als een pauw en gaven op verzoek tekst en uitleg bij hun kunstwerken. Jay, heeft een prachtige foto in de Stentor! Wij zijn zelf door de kinderen ook in het zonnetje gezet met lieve cadeautjes en teksten. Ze hebben het erg naar hun zin gehad en het had nog niet voorbij hoeven zijn. Een beter compliment hadden wij ons niet kunnen wensen.

Dan wil ik nog even wat bedankjes uitdelen: Aan alle ouders, voor de coöperatie, Lida voor alle werk achter de schermen, Lars en Jeroen voor de fijne samenwerking in de PR, Judith en Max voor het verspreiden van de flyers op scholen, kunstruimte Langhuis voor de ruimte en gelegenheid en tot slot stichting Hervormd Weeshuis voor de financiële ondersteuning. En ja, natuurlijk ook Chantal voor wederom een geweldig leuke samenwerking!

Transformed Trash: dag 01

 

Vandaag is het project Transformed Trash gestart. Vanmorgen de laatste dingen klaar gezet. Om 12 uur druppelden de deelnemers binnen met zakken vol trash van thuis! De oudste deelnemer is 13 de jongste 9 en dat is op die leeftijd een enorm verschil.  Spannend, of dat zou gaan werken. Maar het vind zijn natuurlijke weg. We hebben ons aan elkaar voorgesteld en we hebben filmpjes en foto’s laten zien over de omvang van het plastic probleem maar ook wat voor geweldige kunst en design er van afval gemaakt kan worden. Daarna zijn we los gegaan. Er is getekend, gebouwd en geëxperimenteerd. Het langhuis was een grote vuilnishoop waar langzaam de eerste contouren van de kunstwerken in wording tegen af begonnen te steken. To be continued…

Pop up expo in pop up store

Pop up expo in pop up store Donderdag de 21e december heb ik samen met Richie Kartosonto (de franchise houder van de nieuw te openen Chocolate Company in Zwolle) een pop-up expo ingericht. In februari zal de mooi verbouwde shop/chocolate bar open gaan. Vlak voor de verbouwing gaat de Chocolate Company 9 dagen open als pop up store. Richie heeft mij en een andere kunstenares, Juul, gevraagd daar tijdelijk te exposeren. Omdat ik Richie een warm hart toe draag, en wij een klein stukje Zwolse Jazzy* geschiedenis delen, heb ik daar ja op gezegd. En hoop natuurlijk dat zowel ‘the store’ als ‘the art’ het goed zullen doen de laatste dagen van 2017.

impressie Chocolatecompany+expo

*Jazzy geschiedenis:  Ik ontmoette Delano Hoogvliet in DOAS (Broedplaats De Oude Ambachtsschool, Zwolle). Het zal ergens rond 2007/2008 geweest zijn, ik weet het niet meer zeker. Delano was op het punt zijn Jazz cafe Jazzy Jam te openen en struinde in DOAS naar bijzonder meubilair. Ik ben met hem in gesprek geraakt, want liefhebber van Jazz en benieuwd. Uiteindelijk ben ik daar eens per maand onder de noemer Sister Feelgood plaatjes gaan draaien, een beetje huis DJ ( :. Daar ontmoette ik Richie, die samen met Delano de bar runde. Er was direct een klik en wederzijds respect. 2011 is Jazzy Jam, het enige echte Jazz cafe van Zwolle failliet gegaan, zonde zonde zonde. De tijd die ik in Jazzy Jam heb doorgebracht met alle mooie en grappige, lieve mensen is mij erg dierbaar en Richie dus ook. Ik hoop dat zijn onderneming een groot succes wordt… aan de lekkere chocola zal het niet liggen.

https://www.destentor.nl/zwolle/cafe-jazzy-jam-per-direct-dicht~adee094d/